Kilka słów o padaczce lekoopornej

Padaczka, nazywana również epilepsją. To zespół przewlekłych zaburzeń neurologicznych o nieznanej przyczynie, który objawia się występowaniem napadów padaczkowych. Napady padaczkowe można zdefiniować jako samorzutne, nadmierne i gwałtowne wyładowania bioelektryczne w komórkach nerwowych powodujące przejściowe zaburzenia w prawidłowej pracy mózgu. Chorzy cierpiący na epilepsję doświadczają napadów o różnym nasileniu – od krótkich i prawnie niezauważalnych, po długie i silne.

Padaczka jest chorobą nieuleczalną. W przypadku 70% chorych występowanie ataków padaczkowych można kontrolować poprzez podawanie odpowiednich leków. Pozostałe 30% zachorowań to padaczka lekooporna. Padaczka lekooporna to szczególnie uciążliwa i niebezpieczna odmiana padaczki, w przypadku której ataków na obecny stan wiedzy i rozwoju medycyny konwencjonalnej nie da się kontrolować farmakologicznie. Nic więc dziwnego, że chorzy cierpiący na tę odmianę padaczki szukają pomocy gdzie indziej – sięgając po medycynę alternatywną lub po różnego rodzaju terapie eksperymentalne.
 
Na tę chwilę nie istnieje żaden w 100% skuteczny, a zarazem bezpieczny – a więc nie powodującego żadnych niepożądanych skutków ubocznych – lek padaczkę. Chcąc pomóc chorym farmaceuci na całym świecie nie ustają w wysiłkach poszukując leku, dzięki któremu epilepsja oraz padaczka lekooporna stałyby się uleczalne, lub chociażby mniej uciążliwe dla chorych. Poszukiwania leku idą w różnych kierunkach – konwencjonalnych i niekonwencjonalnych, nierzadko budząc spore kontrowersje opinii publicznej.